Ze komen er weer aan. Zomeravonden. Je wilt van je glas koude witte wijn genieten, of je ligt al op bed. Het is het einde van een warme dag, je bent loom, en buiten is het stil. Mensen praten zacht, af en toe is te horen hoe een glas op een tafel wordt gezet. Het valt daarom zo op omdat de stilte in de tuin ligt te rusten.

Plots blaft een hond. Een zware blaf, of lichte kef, maar een hond roert zich. Je ligt een seconde of wat te luisteren en denkt dat het wel over zal gaan.

De hond blaft weer, doet er een schepje bovenop, valt af en toe stil, begint dan weer.

Dat gaat zo 10 minuten door.

Er komt een moment dat je meer dan moe bent. Je bent slaperig. Tijd om te gaan slapen. Je draait je van je linker op je rechter zij. Maar de hond houdt vol.

Zul je eruit gaan? Zul je eens op het balkon gaan staan? Misschien een glas water drinken of een sigaret roken.

Je blijft liggen, je draait nog een keer naar links, naar rechts, schudt je hoofdkussen nog eens op. Maar nee, de hond stopt niet. Geen eigenaar die ingrijpt.

In de tuin roept iemand wat. Is het tegen de hond?

Verder blijft het stil.

Je bent tegen de grens vermoeid en te moe om te slapen. Dan houdt de hond op. Je luistert. Nee, hij is gestopt. Tevreden draai je je op je favoriete zij. De ogen sluiten en je bent bijna weg, als…

Verdomme, daar is die hond weer!

Rechtop in bed verbijt je de ergernis.

Dan slaat de hond door en blaft aan een stuk door.

Wat doe je?

Zoek je oordoppen?

Ga je uiteindelijk schreeuwen?

Gooi je iemands ruiten in?

Ik denk dat indachtig het liedje Elfstedentocht van Herman Finkers (voor de tekst zie http://www.lyricsbay.com/elfstedentocht_lyrics-herman_finkers.html) er een moment komt dat er een grens wordt overgegaan. Dan is de irritatie door de nauwe tunnel van je eigen waarden en normen, van je eigen beschaving gekropen en komt agressie aan het daglicht. Nachtdonker in dit geval. En wat doe je dan? Smijten of verbijten?

Ben benieuwd of er onderzoek is gedaan naar ‘De blaffende hond in de tuin’ en de reacties van mensen. Ik hoor graag of iemand daar wel eens iets van gelezen heeft. Het lijkt me een Ig-Nobelprijs (http://improbable.com/ig/) waard.

© rick ruhland 2012.

In de geschiedenis van de wetenschap is er een steeds verder gaande specialisering aan te wijzen. Hoe meer we onderzoeken, hoe meer ons duidelijk wordt wat we niet weten, en daar doen we dan weer onderzoek naar. In de medische hoek zie je dat ook. Wat vroeger één ziekte was, is nu uiteengerafeld in meerdere ziektes.

Dat heet voortschrijdend inzicht. Dat ontstaat door betere theorieën, betere methodes om een behandeling te ontwikkelen, en dat leidt tot betere behandelingen.

Een onmiddellijk gevolg is dat er daardoor steeds vaker goed gediagnosticeerd kan worden. Goede zaak.

Nou is me opgevallen dat door die medische ontwikkelingen en het bijbehorende inzicht bij kinderen (ontwikkeling van kinderen is een beetje mijn expertise door zowel mijn doctoraat als mijn zoon) steeds vaker, in de afgelopen 20 jaar, ADHD wordt geconstateerd.

Ik heb daar 3 verklaringen voor.

De eerste heeft te maken met een betere diagnose. Doordat er steeds beter omschreven is wat ADHD is, kunnen we steeds beter zien wanneer een kind afwijkt. De diagnose volgt dan ook op basis van een aantal symptomen. Die verklaren op zich niets, maar toch, kinderen passen in een hokje en ze krijgen een bijbehorende behandeling.

De tweede verklaring zit in de ouders. Die hebben het steeds drukker, maar kunnen vaak de kinderen niet dat geven wat ze zoeken. Als ik naar mijn kind kijk, dan zie ik een aantal dingen die belangrijk zijn. Rust. Een thuis. Een voorbeeld. Ik geef die zoveel mogelijk. Maar dat is bij veel kinderen niet het geval. Door alle drukte in het leven van hun ouders en de grote onwilligheid om er vaak voor het kind te zijn, worden die ouders steeds gevoeliger voor tegenslag. Ze nemen evenmin de rust om eens naar hun kind te luisteren. Gevolg: het kind heeft geen richting. Ik zie dat in mijn lessen, als de kinderen in de 2^e helft van hun tienerjaren zijn.

Ik dacht dat deze twee verklaringen wel afdoende waren. Maar ik had het mis.

Er is een derde verklaring. En die is me duidelijk geworden nu ik op scholenjacht ben. Ik zoek een basisschool voor mijn zoon. En wat valt mij op? Die scholen zijn intens druk. Kinderen moeten heel veel. Ik kan niet beoordelen of die scholen goede onderwijsprogramma’s hebben. Maar ik zie wel dat het niet goed is. Overdenken van wat een kind wil is er niet bij. Een wat langer moment aan je eigen werk werken is er niet bij. Moet, moet, moet. Het adagium van de basisschool van de 21^e eeuw.

We roepen de ellende over ons en onze kinderen af. Ik word hyperactief van die scholen, en ik hoef niet eens les te volgen. Geef kinderen hun tijd terug. Hun kindertijd.

Zo worden meteen de kosten voor behandeling met therapieën en Ritalin enorm beperkt. En ik denk zelfs dat de kinderen beter worden op school.

© rick ruhland 2012.

Ik word over anderhalf uur 46. Maar in mijn hoofd ben ik nog steeds 23.

En ik weet niet wat het is, maar als ik in de spiegel kijk, zie ik nog steeds dat knulletje van toen. Die op zijn vijfde verjaardag een oranje tent als cadeau kreeg.

Ik word onbetaalbaar grijzer, maar geen centje wijzer.

(c) Rick Ruhland 2012

Niet eens zo lang geleden was ik een wetenschapper. Ik deed onderzoek aan de universiteit en gaf er les aan studenten. Mijn interessegebied was de taalwetenschap, en dan vooral hoe mensen een taal verwerven, aanleren, ontwikkelen, en wat daar fout kan gaan. Kortom, taalwetenschap in een cognitief en neuropsychologisch jasje. Na 4 jaar studie en 5 jaar werken aan mijn proefschrift heb ik het nog een jaar of 2 geprobeerd, maar nee. De wetenschapper, of beter de onderzoeker in mij was vertrokken. Ik zag in dat wetenschap niet die schoonheid bezat die ik op basis van helden als Galileo Galilei er aan had toegekend.

Na goed 8 jaar geen onderzoek doen en niet in de wetenschap thuis zijn kwam een de vraag weer boven: waarom nou eigenlijk? Waarom doe ik dat niet? Onderzoeken, kennis bovenhalen, hypotheses testen. Niet voor mijn eigen glorie, maar omdat kennis leuk is.

Nu doe ik praktisch onderzoek. Is het dan nu beter?

Nee. Om een heleboel redenen. De belangrijkste reden ben ik zelf. Ik vind het niet leuk meer. Onderzoek is lang graven. Ik ben liever met me uiten bezig. Schrijven, acteren, musiceren.

Ik vind de kennis uit wetenschappelijk onderzoek nog steeds leuk, maar daar kun je dan voor 2 voor 12 mee spelen. Ook erg leuk, maar niet genoeg om onderzoeker te zijn. Liever speel ik elke dag zulke kennispelletjes.

Als iemand een baan voor mij weet, die bestaat uit het spelen van 2 voor 12 en het spelen met taal: neem stante pede contact met mij op.

© rick ruhland 2012.

Mijn weblog doet het weer. Geen idee waarom die het niet goed deed (cookies in mijn nieuwe browser, vemroed ik) en geen idee waarom het zo lang heeft moeten duren voordat alles het weer deed. Ik zie ook dat de overgang naar het nieuwe weblog (nu gebaseerd op WordPress (net als mijn site) niet helemaal goed is gegaan. Allerhande tekens zoals quote-tekens staan niet goed in mijn tekens.

Maar dit is een mooie aanleiding om weer eens teksten op mijn weblog te knallen.

© rick ruhland 2012.

Muziek is belangrijk als voedsel. Soms zelfs belangrijker. En er is geen enkele muzieksoort die ik niet verdraag, hoewel ik ook weer niet elke muziek dus leuk vind. Ik kan uren achtereen van muziek genieten, en dan nog is muziek te weinig. Ik ben wel blij dat mijn ouders mij niet met een instrument hebben opgezadeld, met alle moeite van het les nemen, maar muziek speelt zoxe2x80x99n grote rol dat ik stel dat xe2x80x98een dag zonder muziek is een dag niet geleefdxe2x80x99. Liever een dag niet gelachen dan een dag geen liedje. Er schijnen mensen te zijn, en daar hoop ik van dat mijn kind daar verre van blijft, die niet van muziek houden en er nooit naar luisteren. Dat moeten de treurigste mensen binnen de menselijkste soort zijn. Een van mijn tien geboden: xe2x80x98Zoek nooit troost bij een mens die niet van muziek houdt.xe2x80x99

Ik heb behalve een brede en uitgebreide smaak ook een redelijk gevulde kast vol cds, en op mijn computers en externe schijven staat nog veel meer muziek. In mijn hoofd heb ik al die muziek ook, en ik bedenk soms zelfs liedjes, melodietjes, teksten, of delen ervan. Ik ben helaas te weinig muzikaal gedreven om die muzikale invallen op te schrijven of in te zingen of neurixc3xabn op mijn smartphone. Ik vind mijn deuntjes ook niet echt bijzonder. Het zijn vaak variaties op liedjes uit vooral de genres folk, dixieland en barok.

En ik maak muziek op wat snaarinstrumenten (even de kazoo en de tamboerijn daargelaten). Soms in mijn eentje, beetje meespelen met een liedje of wat zingen voor mijn kind. Sinds een tijd maak ik weer muziek met anderen, en spelen zelfs in kroegen. We zijn zelfs te boeken.

Maar zelfs als ik dat niet zou doen: ik heb elke dag, elk uur, elke minuut wel een liedje in mijn hoofd. Soms lees of hoor ik een tekst die me bij een liedje brengt. Soms is het geluid van een apparaat, dat lijkt op een bestaand liedje.

Ik kan niet zonder muziek. Letterlijk. Het kan niet dat ik geen muziek in mijn leven het is er altijd. En muziek heeft mij dus nodig. Muziek kan niet zonder mij.

xc2xa9 rick ruhland 2011.

Ik heb dit voorjaar weer een plek bezocht waar de Romeinen hun tijd in steen hebben vastgelegd. Dit jaar was Italica aan de beurt. Italica is een Romeinse nederzetting die een kilometer of 10 van Sevilla ligt en die gesticht werd door Scipio Africanus als eerste Romeinse stad op het Iberische schiereiland, ca. 2217 jaar geleden. De stad maakte een grote bloei door tijdens de keizertijd. Tegenwoordig is de stad een archeologische site, waarvan de opgravingen begonnen in 1781. Slechts een klein deel van de stad is opgegraven, waaronder het amfitheater, dat 25.000 toeschouwers kon bevatten, het theater en enkele voorname woonhuizen. Er zijn veel mozaxc3xafeken blootgelegd, en de overige vondsten worden bewaard in het Museo Arqueolxc3xb3gico en in het Palacio de la Condesa de Lebrija in Sevilla. Itxc3xa1lica was de geboorteplaats van de Romeinse keizer Trajanus en wellicht ook van zijn opvolger Hadrianus. De wijk Triana in Sevilla is naar de laatste vernoemd.

We waren op een warme dag in de (overigens gratis toegankelijke!) site van Italica. Er is misschien niet zoveel blootgelegd tot nu toe, maar ik word zondermeer vrolijk van zulke Romeinse steden.

Foto's van Italica.

Wonderlijk hoeveel de Romeinen wisten van techniek en technologie. Zij waren geen theoretici, maar brachten alles in praktijk. Het aanleggen van een aquaduct om zo van soms tientallen kilometers ver vers water naar een nederzetting te vervoeren? Geen probleem. Een badhuis met vloerverwarming? Tuurlijk. Een amfitheater met onderaardse ruimtes voor dieren en acteurs en de mogelijkheid tot het opvoeren van een heuse zeeslacht? Makkie. Muurtje bouwen als in Noord-Engeland, Hadrianxe2x80x99s wall? Ze wilden die muur, dus die muur kwam er.

Maar niet alleen techniek, ook schoonheid en genot was een centraal element. Men hield van lekkere en mooie dingen. Zie de muurtekeningen in Hercaluneum waar ik 2 jaar geleden was. Of de mozaxc3xafekvloeren (recent is er nog weer 1 gevonden in Rome: Mozaiek in de Oppio-heuvel) van bijvoorbeeld Villa Romana del Casale op Sicilixc3xab. Eten en drinken was dan nog niet wat wij kennen, maar door handel konden de Romeinen zeer gevarieerd eten.

En hoe we dat alles weten? Veel is overgebleven aan gebouwen. Alleen daaraan zie je al wat de Romeinen vermochten: huizen, theaters, wegen, aquaducten, badhuizen. Maar je ziet ook veel op muurschilderingen zoals in Pompei en het eerder genoemde Hercaluneum, twee steden die door de uitbarsting van het jaar 79 veel van de leefwijzen van de Romeinen als het waren werden bevroren (of beter: werden gebakken).

En ik word erg blij van al die bouwwerken. Geen volk toen of nu dat zo kan tippen aan hun vooruitstrevendheid en kennis en inzichten en hun militaire drang. Dit jaar zag ik verder ook Jublains in de buurt van Mayenne. Ik moest die nederzetting zien. Hier een foto van de thermen onder de kerk:

Mijn leven is helaas te kort om ze allemaal te zien. Maar het is een leuk doel om na te streven. Ik vind die Romeinen leuk. Raar niet.

xc2xa9 rick ruhland 2011.

Barre zomer. Geliefd onderwerp aan de bar, op werk, in de trein en tram. men zal zich deze dag waarop de zomer 2011 begon en eindigde lang heugen.

Maar ik heb een quote:

xe2x80x9cThere's no such thing as bad weather, just the wrong clothing, so get yourself a sexy raincoat and live a little.xe2x80x9d

Billy Connolly rules.

Dus houd op met dat gezeik over het weer.

xc2xa9 rick ruhland 2011.

Phoebe Buffay vraagt zich af in een aflevering van Friends (de tv-serie): xe2x80x9cSo now, the real question is, who put those fossils there, and why?xe2x80x9d De vraag komt op als zij en een ander karakter (Ross) in de tv-serie discussixc3xabren over evolutie en de oorsprong van ons mensen. Het gaat me niet om de serie (daarover een andere keer meer), maar om de gedachtegang. En die vind ik erg grappig. Want de vraag is helemaal niet zo gek. Vraag het de Ken Hams van deze moderne wereld maar. Als je echt in God gelooft, en daarmee ook in de bijbel, of echt compleet onwetend bent, en je bent van mening dat de aarde (en het universum) ca 6000 jaar of 7000 jaar of 8000 jaar geleden is gecrexc3xaberd (dat getal van 6000 jaar is overigens ooit eens door een gelovig man berekend, op basis van o.a. de familienamen en geslachten en getallen die in de bijbel staan), dan moet alles op, in en boven die aarde maximaal zoxe2x80x99n 6000 jaar oud zijn. Of we nou allerlei technieken bedenken die bij herhaling aantonen hoe we ouderdom bepalen (van jaarringen van bomen tot allerlei chemisch en fysische technieken), dat maakt voor echte gelovigen weinig uit. Het moet waar zijn, want het staat in die door mensen geschreven is.

Ik ben niet gelovig. Kan niet. Ik denk en denk na. Ik test alles wat ik verzin qua wetenschap. Ik heb niet het laatste antwoord. Behalve als het over geloof gaat. Daar is mijn stelling dan ook: De mens crexc3xaberde god. Niet andersom.

Die zekerheid komt mede uit de natuur (van biologie tot chemie en fysica). Als kind al kwam ik met fossielen en dinosaurixc3xabrs in aanraking (ik had toen een boek met inplakplaatjes, Dat zal halverwege de jaren 70 geweest zijn). Sindsdien heb ik een vergaande fascinatie voor fossielen. Ik heb hier in huis wat versteende slakken, maar ik hoef ze niet verzamelen. Ik zie ze graag in musea. Ik heb ook boeken over fossielen zoals over en dinosaurixc3xabrs. Boeiend, die versteende overblijfselen van een andere tijd. Ik zou eigenlijk nog wel eens alle vindplaatsen in de wereld willen zien, zoals in China, Australixc3xab en de Verenigde Staten. Ik ben zelf bij Messel Grube geweest. Die Grube is een vulkaanmond van ca. 48 miljoen geleden, die uitgeraasd raakte en volstroomde met water (dus een soort trechter vol water), die planten en dieren aantrok; zie de Messel-site. Als kind heb ik lang geleden het Senckenberg Museum (zie de Senckenberg-site) in Frankfurt bezocht; daar hebben ze enorme skeletten tentoongesteld. Waanzinnig!

Vroeger, toen men nog dacht in termen van bijbel als de enige verklaring voor het bestaan en toen men minder vragen stelde en coherent beantwoordde, waren de verklaringen moeilijk te geven. Wat waren dat voor beesten die in de zandsteen, maar ook in barnsteen te vinden waren? Die beesten stonden evenmin als zodanig in de bijbel beschreven. Probleem was ook: als je niet in een omgeving leeft waar veel fossielen te vinden zijn, en je kijkt er niet naar als overblijfselen uit een andere tijd, dan kom je ook niet op het idee dat er een oudere tijd was waarin andere dieren leefden dan nu.

Het is fascinerend te bedenken dat met alle voorkomens van fossielen (in allerlei soorten gesteente) wat een leven er is geweest. En ook hoeveel tijd er voorbij moet zijn gegaan voordat die dieren en planten zich konden ontwikkelen. Dat gaat onze menselijke maat vaak te boven. Maar als je nou een verklaring vindt die tijd meer ruimte geeft dan 6000 of 7239 jaar, en als je de tijd in miljoenen jaren rekent, dan past het allemaal veel beter. Mooi ook hoe verschillende steensoorten op verschillende wijzen zijn ontstaan (zoals zandsteen, tufsteen, graniet, leisteen), en hoe die steensoorten verschillende fossielen bevatten. Dan past het niet alleen beter, dan kun je zelfs redeneren. Dat er aardschollen zijn die in de loop der tijd van en naar elkaar glijden op de vloeibare kern die de aarde heeft. En dat delen van de aarde zo op elkaar lijken, inclusief de gevonden fossielen, die nu 100-en en 1000-en kilometers van elkaar weg zijn. Ooit was dat een geheel. Maar niets is constant op deze aarde. Laat dat een heerlijke start van elk bestaan zijn. Alles verandert.

Tja, en de leukste verklaring voor fossielen? Die is natuurlijk dat er een god is die al die fossielen in de grond heeft gestopt. ZO raar was Phoebexe2x80x99s opmerking nou ook weer niet. Dat wil ik best geloven, op voorwaarde dat daar de creatie van de wereld en sterren en de hemelen en weet ik wat aan vast zit die diezelfde god 5 minuten geleden heeft gecrexc3xaberd. Niet alleen ons universum, maar ook wij mensen, de aarde, onze gedachten, alle huizen, fabrieken. Echt alles! Denk goed na voor je zegt: xe2x80x9c Ja, maar wacht eens evenxe2x80xa6xe2x80x9d ECHT ALLES!

Dat zou pas een god zijn. Dan zou ik waarlijk geloven. En dan zijn fossielen helemaal niet miljoenen jaar oud. Maar van net voor de koffie.

xc2xa9 rick ruhland 2011.

Mijn eerste televisie-ervaringen zijn vermoedelijk op een woensdagmiddag. Erg veel herinner ik mij er niet van. Destijds, toen mijn ouders een televisie aanschaften, was televisie nog een luxe. Luxe betekent hier: een zwart-wit scherm, zonder afstandsbediening. Begin jaren 70, want over die tijd heb ik het, was er nog niet zoveel op televisie. Ik keek naar kinderprogrammaxe2x80x99s zoals Ren je rot, Q&Q, Tita Tovenaar, Fabeltjeskrant, Peppi & Kokki, Brigadier Dog, Stuif es in. Ook de diverse showprogrammaxe2x80x99s als de Wie-kent-kwis en Voor een briefkaart op de eerste rang mocht ik zien. En als halve Duitser zag ik ook programmaxe2x80x99s op de ARD, ZDF, WDR en NDR, zoals Pan Tau, Die Sendung mit der Maus, Wickie, Der rosarote Panther.

Overeenkomst: allemaal series.

Maar mijn leven qua televisieseries begon pas begin jaren 80. Want toen kregen we de BBC (in de loop van de jaren 80 zond de VPRO een deel van de BBC-series uit). Absolute toppers waren Not the nine oxe2x80x99clock news, The young ones, Blackadder, en later in de jaren 80 ook The Singing detective, Spitting image, Red Dwarf. In de jaren 90 kwamen daar Fry & Laurie en Men behaving badly. Tussen de bedrijven door leerde ik Monty Python als serie kennen. Ik kende de films al, maar de serie als serie (en dus niet als losstaande afleveringen, die ik te pas en te onpas op tv bekeek) zag ik pas in een van de zomers in mijn studententijd.

Opvallend: nauwelijks Amerikaanse, Duitse of Nederlandse series. Ik heb 3 Amerikaanse: The A-team, Third rock from the sun en Friends. Ik heb wel meer series bekeken, zoals Miami vice, Dukes of Hazard, Family Ties, Knight rider of MacGyver, maar die zijn niet de moeite waard van het herkijken. En Nederlandse, of Duitse? Zou ik toch even op internet moeten kijken. (….) Spaan en Vermegen zie ik staan. Verder weinig. Ik zag ook de Prince of Bel Air. Was ook wel grappig. Misschien ben ik er inmiddels al veel vergeten. Misschien moet ik maar eens een serie maken van alle interessante jaren-70- en 80-series, met een kleine uitstap naar de jaren 90.

Maar feit is: series zijn leuk. Zeker als de toon van een aflevering ok is, dan ben ik zo xe2x80x98hookedxe2x80x99. De nadruk ligt toch wel op actie en humor (zijn er eigenlijk wel andere soorten tv-series?) als ik mijn lijstje bekijk. Is de herkenbaarheid van de karakters zo belangrijk? Of is het de herhaling van de setting die het makkelijk maakt om naar series te kijken? Het is de variatie op een thema. Maar dan niet a la Family Ties. Dat was zo gezapig. Vaak moet ik iets absurds te zien krijgen. Vooral met het ouder worden is dat steeds belangrijker geworden. Herkenning, hoe klein of groot ook, in absurdisme, hoe klein of groot ook.

Ik ben nu weer in A bit of Fry & Laurie gedoken. Die twee blijven leuk: spelen met taal & absurdisme. En omdat Stephen Fry mij sindsdien is blijven verrassen.

xc2xa9 rick ruhland 2011.

PS Ik moet opeens ook aan series als V, North & South, Alf (wel aardig), Magnum denken. En tekenfilmseries als Inspector Gadget. Ik moet ophouden. De xe2x80x9ctrip down memory lanexe2x80x9d wordt zo wel heel lang. Neem zelf een afslag op een van de vele sites (hier, hier, en deze startpagina).